نویسنده: ماشادو د آسیس (de Assis, Machado)
مترجم: عبدالله کوثری
ناشر: نشر نی
۳۴۷ صفحه، ۷۰۰۰ تومان
[چاپ اول، ۱۳۸۹]

فوق‌العاده‌ست. همیشه از کتاب‌هایی که فصل‌های خیلی کوتاه دارن خوشم میومده. صد و چهل و هشت فصل داره که هر کدوم نهایتاً پنج صفحه‌ان. لحن راوی بی‌نظیره و داستانش هم خوبه (هرچند که در درجه‌ی دوم اهمیته از نظر من). متأسفانه من خیلی لفت دادم خوندن کتاب رو... یه چیزی حدود دو ماه طول کشید. اما بدون اغراق می‌شه یک‌روزه هم تمومش کرد. برای نقل قول هم قسمت‌های خوبِ زیادی داشت که الآن حوصله‌ی پیداکردنشون رو ندارم. از مجموعه‌ی روانکاو هم خیلی بهتره (البته داستان‌های اون رو زیاد یادم نمیاد).
خواندن این کتاب زیبا و دلنشین را به تمامی دوستداران ادبیات توصیه می‌کنم.
***
+ روانکاو و داستان‌های دیگر
***
[۱۳ آذر ۱۳۸۹، ۲۲:۳۰]

نویسنده: ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis)
مترجم: عبدالله کوثری
ناشر: نشر لوح فکر
۲۳۲ صفحه، ۱۸۰۰ تومان
[چاپ اول، ۱۳۸۲]

ماشادو د آسیس، نویسنده‌ی برزیلی خیلی مشهوریه که توی قرن ۱۹ زندگی می‌کرده (۱۸۳۹-۱۹۰۸). اما تا وقتی که سال تولد و مرگش رو نبینید، بعیده فکر کنید که مال اون موقع‌ست؛ یعنی داستان‌هاش خیلی جدیدتر به‌نظر میان. این مجموعه هم یه داستان نیمه‌بلند داره که خود روانکاوه، و یازده تا داستان دیگه. داستان‌ها ساده‌ن. بعضی‌هاشون هم واقعاً عالین. کلاً ۲-۳ تا داستان داشت که من خیلی باهاشون حال کردم. یکیش "ترکه‌ی عدالت" بود. داستان پسری که از مدرسه فرار می‌کنه و به پدرخوانده‌ش پناه می‌بره. آخر داستان خیلی جالبه؛ پسره سر دوراهی می‌مونه که امنیت خودش رو توی اون خونه تضمین کنه، یا برای کارگز خونه مرام بذاره.
یکی دیگه از خوب‌ها، شب دریاسالار بود. راجع‌به پسری که عاشق یه دختر می‌شه و قسم وفاداری می‌خورن، ولی وقتی از یه سفر بر می‌گرده، می‌فهمه که دختره با یه مرد دیگه ازدواج کرده... این هم گوشواره‌هایی رو که براش سوغات آورده بوده، می‌ده به‌ش.
این‌ها رو این‌جا می‌نویسم که یادم باشه داستانش چی بود. ببخشید خلاصه. چون تازگی‌ها داستان‌ها رو زود فراموش می‌کنم. تقریباً چیزی از داستان‌ها یادم نمی‌مونه. حتی همین مجموعه. همین الآن، دیدم که از بعضی داستان‌ها چیزی یادم نیست؛ با اینکه همین دیروز و امروز خونده بودم.
در کل کتاب رو توصیه می‌کنم... اما نه چندان. اگر هم می‌خونیدش، به‌هیچ‌وجه توی اولویت‌هاتون نذارین.
***
[۲۱ اسفند ۱۳۸۵، ۱۵:۱۵]