اصلاً یادم نیست کتاب از کجا به دستم رسیده. از بی‌کتابی بازش کردم و ذره ذره خوندم و خیلی راضیم. مجموعاً ۱۸ تا داستان کوتاه توشه از نویسنده‌های پساپست‌بوم آمریکا لاتین. ممکنه سوال پیش بیاد که پساپست‌بوم میشن کیا، که جوابش حدوداً می‌شه اون‌هایی که نقطه‌ی شروعشون مجله‌ی زویتروپ فرانسیس فورد کاپولا بوده. من به جز دانیل آلارکون اسم هیچ کدوم رو نشنیده بودم، ولی چندتاشون به قدری خوب بودن که وسوسه شدم آثار دیگه‌شون رو هم پیدا کنم.

بهترین داستانش به نظر من آخریشه، یعنی: «دون عنوان: تزهای جدید در باب رسالت ادبی» اثر رودریگو فرسان که سبکش یادآور بورخسه، ولی حالت تقلیدی و تکراری هم نداره. شاهکار نامیدن این داستان نه اغراقه و نه گزافه‌گویی. فقط از این می‌سوزم که احتمالاً به زودی فراموشش می‌کنم. 

 

در مورد ترجمه‌ش باید بگم که اولاً از آلمانی ترجمه شده که یه جوریه، ولی خب اگه از انگلیسی هم ترجمه شده بود می‌شد همین رو گفت. اما مهم‌تر از اون این که از نظر غلط املایی و نگارشی و غیره و ذلک وضع جالبی نداره. با وجود این و در مجموع می‌تونم بگم خیلی آزاردهنده نیست و از نظر نثر فارسی تا حد خوبی قابل‌قبوله. مثلاً نمره‌ی ۱۷ از ۲۰.

می‌دونم که کسی این‌جا رو نمی‌خونه و اگر هم بخونه نظری نمی‌ده، اما برام جالبه که بدونم آیا بقیه هم از نظر فراموش کردن کتاب‌هایی که در گذشته خونده‌اند مثل منن؟ داشتم نگاهی سرسری به فهرست کتاب‌هایی که این‌جا در موردشون نوشتم می‌کردم، و دیدم وقتی اسم کتاب‌ها رو می‌بینم نه یادم میاد نویسنده‌شون کی بوده، نه کوچکترین تصویری از داستان تو ذهنمه. مثلاً در مورد کتابه نوشته بودم که این شاهکاریه که دیگه تکرار نمی‌شه و دنیا به قبل و بعد این تقسیم می‌شه و... بعد هیچی. مطلقاً یادم نمیاد توش چی می‌گذشته.

***