[چاپ چهارم، ۱۳۹۷]

 مثل کتاب آرتور کریستال، از مجموعه‌ی جستارهای روایی نشر اطرافه. ترجمه و تروتمیز بودن متن و شکل و شمایل کتاب خیلی حرفه‌ای و خوبه. خودش هم مجموعه‌ی ۵ تا مقاله‌ست که فقط از آخریش خوشم اومد (ذات فرار بایگانی)، با یکی دوتا تیکه توی هر کدوم از مقاله‌های دیگه‌ش. غیر از مقاله‌ی آخر، بقیه خیلی مکان‌محور، زمان‌محور و بعضا انتقام‌گیری شخصی نویسنده از همدوره‌ای‌های خودش‌اند. شاید دلیل انتخابش برای ترجمه، بعضی شباهت‌های فضای یوگسلاوی/کرواسی به فضای فرهنگی/دولتی ایران بوده باشه. جز اون درک نمی‌کنم اصلا چرا همچین کتابی باید برای خواننده‌ی ایرانی در سال ۱۳۹۸ جالب باشه.

خواندن این کتاب زیبا را به هیچ‌کدام از علاقه‌مندان به ادبیات و هنرهای نمایشی توصیه نمی‌کنم.
***

[۸ اسفند ۱۳۹۸، ۸:۳۰]

[چاپ اول، ۱۳۹۶]

مجموعه‌ی پنج تا مقاله یا جستاره که همه‌شون به خوندن و نوشتن مربوط می‌شن. تا جایی که یادم میاد، اقلا چهارتاشون قبلا توی ماهنامه‌ی داستان همشهری منتشر شده بودن، اما دوباره خوندنشون هم خالی از لطف (از اون عبارت‌ها) نبود. جالبه که کریستال نه تو ایران نویسنده‌ی معروفیه نه آمریکا، ولی این متن‌هایی که من ازش دیدم چیزی کمتر از نبوغ رو نشون نمی‌دن. انتخاب شخصیم هم بین مجموعه، مقاله‌ی آخرشه به اسم «دیگر کتاب نمی‌خوانم». جالبه که من نه ‌نویسنده‌م نه احتمالا به اندازه‌ی کریستال کتاب خونده‌م، اما مسیری که کریستال طی کرده تا به بیگانگی نسبت به کتاب‌ها برسه تقریبا مو به مو شبیه وضعیت منه.

خواندن این کتاب زیبا را به تمامی علاقه‌مندان به ادبیات و هنرهای نمایشی توصیه می‌کنم.
***

[۱۹ دی ۱۳۹۸، ۲۲:۱۵]